Social Image Fallback

Afscheidsinterview Mevrouw Koen; “Mijn passie is andere mensen helpen”

 

Na 31,5 jaar neemt Mevrouw Koen, Gerrie voor intimi, 30 maart afscheid van Jachthaven Naarden en gaat zij genieten van haar welverdiende pensioen. Tijd voor een korte terugblik op deze lange periode op ons Havenpark. 

Mevrouw Koen geniet van haar cappuccino bij restaurant PorterHouse. Ze begroet iedereen die langsloopt. Het is direct duidelijk dat deze haven haar tweede thuis is. “Dit ga ik het meeste missen, het contact met de mensen. Ik vind het belangrijk te weten wat mensen beweegt, dat ik begrijp wat onze gasten belangrijk vinden, wat hun passie is. Mijn passie is andere mensen helpen, gelukkig maken. Voor veel mensen ben ik ook een soort vertrouwenspersoon. De laatste jaren zie ik steeds meer ligplaatshouders van het eerste uur vertrekken. Een reden is dat hun partner is overleden en ze het niet meer leuk vinden alleen te varen. Dat soort gesprekken raken mij echt”.

Via Friesland en Nijkerk belandde ze ruim 38 jaar geleden in Muiderberg. Na de geboorten van haar twee kinderen wilde ze weer aan het werk. Ze ging aan de slag als administratief medewerker bij de gemeentehaven in Naarden. “Ik wist niets van de watersport en was verbaasd dat ze me aannamen. Ineens was ik, net als mijn man, een ambtenaar. Een baan waarbij ik werk en privé goed kon combineren”

Van gemeentehaven naar commerciële haven
Rond 1995 kocht de heer Vintges uit Wassenaar de gemeentehaven en werd het een commerciële haven. Er werd geïnvesteerd in nieuwe gebouwen, de lijnen werden korter en mevrouw Koen ging fulltime werken. “Ik beschouw dit als mijn meest plezierige tijd op de jachthaven. Ik was de rechterhand van meneer Vintges en werd veel betrokken bij alle zaken. Toen familie Den Daas vijf jaar later de jachthaven overnam was dat een kleine shock voor mij. Ik had het naar mijn zin en dan verandert alles weer. Uiteindelijk bleek de familie den Daas een prettige werkgever waar ik altijd met plezier voor heb gewerkt.”

Waardering
In de loop der jaren is mevrouw Koen de watersport enorm gaan waarderen. Direct nadat ze in dienst trad bij de jachthaven deed ze een zeilcursus en huurde ze regelmatig een boot via de toenmalige bootverhuurder OCC. “Ik snapte niets van het jargon en begreep de passie van onze gasten niet. Nu weet ik wat hét is. Zeilen met de wind door je haren en genieten van de natuur op het water. Het gevoel van vrijheid … dat is geweldig. Ik vind het echt een verrijking. Zelf hebben we overigens nooit een boot gehad, te veel gedoe, daar hadden we geen zin in.”

Hoogtepunt
Gerrie denkt nog vaak terug aan haar 25-jarig jubileum. Dat was voor haar een bijzondere dag. “Oud-ligplaatshouders kwamen speciaal voor mij naar de borrel, zelfs helemaal uit Duitsland. Ik vond dat heel bijzonder, dat voelde als waardering. Ineens besefte ik dat ik al zo lang op de haven werkte. 25 jaar waren voorbijgevlogen en ik heb het altijd naar mijn zin gehad. We vierden het in het toenmalige restaurant Havencafe Gooimeer. Niet te vergelijken met de nieuwe horeca PorterHouse. Dat is echt een verbetering! Mensen zijn hier heel tevreden over en dat vind ik belangrijk.

Verandering
Op de vraag wat ze heeft zien veranderen op de jachthaven zoekt Gerrie naar de juiste woorden. “Toen ik begon waren mensen meer bezig met hun boot, het was ‘alles’ voor hen. In de loop der tijd werd de boot meer een statussymbool. Niets mis mee, maar het gebeurde. Heeft natuurlijk ook met de tijd te maken, alles gaat sneller, mensen hebben het drukker. En ik word ouder en kijk anders tegen dingen aan. Neem de automatisering. Ooit begon ik met zo’n commodore waar je van die lange groen-gele lijsten mee uitdraaide .. haha. Sindsdien is er veel veranderd en ik vond het leuk telkens nieuwe dingen te leren. De laatste jaren moet ik meer wennen aan verandering.”

“Hoe ik herinnerd wil worden? Ik hoop dat mensen mij herinneren als iemand die naar ze geluisterd heeft en dat ik iets voor mensen heb kunnen doen. Het is leuk als ze me aardig vinden, maar ik vind het belangrijker dat ze positief over me denken.”

Delen